ชีวิตลิงบาบูน

ลิงบาบูนเป็นลิงพันธ์เดียวที่มีความดุร้ายกระหายเลือกถึงกับฆ่าคนและกินคน ลิงสายพันธุ์นี้ชื่อบาบูนมีถิ่นอาศัยอยู่ในแอริกามากที่สุด ลิงบาบูนแปลกจากลิงสายพันธุ์อื่น ๆ ชอบอยู่บนพื้นดินมากกว่าขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ ลิงบาบูนเป็นลิงขนาดใหญ่มีน้ำหนักตัวโดยเฉลี่ยประมาณ 75 ปอนด์ อาวุธที่น่ากลังของมันคือเขี้ยวหน้าที่ใหญ่ยาวและแหลมคมเวลาลิงบาบูนโจมตีเหยื่อหรือศัตรูมันจะฝังคมเขี้ยวขย้ำเนื้อแล้วกัดกระชากเปิดบาดแผลจนเหวะหวะ มันเป็นลิงที่ไม่กลัวสัตว์น่าล่าตัวใหญ่กว่า หากมีศัตรูเข้ามารังควาน ลิงบาบูนหนุ่ม ๆ จะรวมตัวกันเป็นกลุ่มและพร้อมสู้อย่างสุดฤทธิ์แม้แต่เสือดาวก็ยังไม่กล้าสู้ด้วยกับฝูงลิงบาบูน อาหารของลิงโดยทั่วไปคือใบไม้และผลไม้ไม่ชอบกินเนื้อสัตว์แต่สำหรับลิงบาบูนมันจะกินทั้งผลไม้ใบไม้และเนื้อสัตว์ที่ล่ามาได้ สัตว์ที่ตกเป็นเหยื่อของลิงบาบูนได้แก่พวกกระต่ายและสัตว์กีบขนาดเล็กแม้แต่คนโดยเฉพาะเด็กทารกก็เคยถูกลิงบาบูนรุมฆ่าและกินเป็นอาหารมาแล้ว ชาวบ้านที่อยู่อาศัยตามชายป่าที่เป็นถิ่นของลิงบาบูนต้องคอยระวังเด็กเล็กเป็นพิเศษหากปล่อยให้อยู่ตามลำพังมักตกเป็นเหยื่อของลิงดุร้ายพวกนี้ เด็กจะถูกกัดจนเสียชีวิตและถูกกินในที่สุด วิธีกินสัตว์หรือมนุษย์ของลิงบาบูนมันจะใช้เขี้ยวกัดเจาะลงไปที่กะโหลก ศีรษะก่อนส่วนอื่นจากนั้นก็จะดูดกินสมองอย่างเอร็ดอร่อยแล้วถึงจะแทะกินเนื้อหนังจนเหลือกระดูก ลิงบาบูนมีความดุร้ายและมีอารมณ์ก้าวร้าวสูงมากถ้าทำให้โกรธขึ้นมาลิงบาบูนจะไม่กลัวอะไรเลยเคยมีชาวพื้นเมืองอาฟริกาหลายคนไปทำร้ายลิงบาบูนจนมันโกรธเกรี้ยวขึ้นมาปรากฏว่าลิงบูนทั้งฝูงเข้าจู่โจมทำร้ายคนพวกนั้นจนเสียชีวิตหมดจากนั้นพวกลิงก็จะเลือกกินเนื้อเด็ก ๆ ก่อนจะล่าถอยเข้าป่าไป ในฝูงลิงบาบูนจะมีหัวหน้าฝูงหนึ่งตัว หัวหน้าฝูงเป็นที่กลังเกรงของลิงบริวารและมีสิทธิพิเศษอย่างหนึ่ง ถ้าลิงบาบูนรวมฝูงล่าเหยื่อหัวหน้าจะได้กินส่วนที่ดีที่สุดของเหยื่อเป็นตัวแรก จากนั้นลูกฝูงก็เข้าไปกินตามลำดับ ในด้านที่โหดร้ายของลิงบาบูนก็เสนอไปแล้วแต่ยังมีอีกมุมหนึ่งที่คนไม่เคยรู้ หรือเคยเห็นว่าแม่ลิงบาบูนรักลูกมากอย่างไร ซึ่งความรักของแม่ยิ่งใหญ่ มนุษย์และสัตว์ ที่เป็นเพศแม่ก็มีความรักในลูกเฉกเช่นกัน เว้นแต่แม่มนุษย์ใจร้ายที่ทิ้งลูกในไส้ได้ลงคอ ไปทำแท้ง หลังจากรักสนุกจนเกิดมารหัวขน แม่ใจสัตว์ (ในสัตว์) ก็พอมีอยู่บ้างเนื่องจากความไม่รู้นั้นคือ อวิชชา ภาพแม่ลิงกับซากลูกลิงบาบูนถ่ายได้บริกเวณริมแม่น้ำเซาปี โดยช่างภาพช่างสังเกตชื่อ สก็อต มาคาลกิลล์ สก็อตเล่าว่า "ทีแรกผมมองเหมือนว่าลิงบาบูนตัวเมียตัวนี้ มีหนังถลอกบริเวณสะโพกจนกระดูกโผล่ออกมา" " แต่เพื่อนของผม เควิน บอกว่าให้ดู ดี ๆ นั้นคือซากลิงบาบูนต่างหาก" "มันช่างน่าประหลาดใจอย่างยิ่งแม่ลูกเดินร่วมกันไปกับลิงตัวอื่น ๆ อย่างเป็นปรกติ มันภูมิใจด้วยซ้ำมีลูกเกาะอยู่ที่ท้าย" "ถามว่าแม่ลิงรู้มั้ยลูกมันตายหรือยัง ผมเชื่อว่าโดยสัญชาตญาณมันรู้ว่าลูกตายไปแล้ว แต่ซากหรือจะเรียกอะไรก็ตามแต่ คือลูกของมัน ซึ่งผู้เป็นแม่อย่างมันไม่มีวันทอดทิ้งไปได้" จากการสังเกตการณ์พบว่า ซากลูกลิงที่แห่งกรังนั้น บางครั้งจะหล่นลงมาแต่แม่ลิงใช้ขาหน้าหยิบเก็บขึ้นมาให้แขวนไว้โคนหางอย่างเดิม แม่ลิงทำปากขมุบขมิบราวกับจะพูดว่า "จับแม่ให้แน่น ๆ นะลูกตกลงไปเดี๋ยวเจ็บ" ตามปรกติแล้วลูกลิงในวัยยังไม่หย่านม มันจะเกาะบนหลังแม่แบบแม่ไปไหนหนูไปด้วย พอหิวก็โหนร่างลงมาดูดนมแม่ ซึ่งเป็นถังนมไม่มีวันหมด จนกระทั้งโต แขนขาแข็งแรงมันก็จะเดินได้เอง ถึงเวลานั้น แม่มันจะปิดเต้า ลูกลิงตัวนี้อาจพิการตั้งแต่เกิดแขนขาไม่แข็งแรง จึงมีชีวิตบนหลังแม่หลายเดือนแล้วมันก็สิ้นใจไปเอง โดยที่แม่ลิงคงเลี้ยงดูตามปรกติในใจของแม่ลิงมันไม่ได้คิดว่านี่เป็นโศกนาฏกรรมแต่สัญชาติญาณของความเป็นแม่ บอกมันว่ามันทิ้งลูกไม่ไ ขอขอบพระคุณ นิตยสารแปลกทะลุโลกที่เอื้อเฟื้อข้อมูล